زندگی رقومی

از سری داستانهای کوتاه شیخ اردا

شیخ در جمع یاران بگفت: همانا بدانید دوربین مثل ناموس میماند و قرض دادن به کلی حرام میباشد. پس لختی تامل نمود تا یاران هضم موضوع کرده و گفت حتی دست زدن دوستان، همکاران به آن حرام میباشد مثل گوشت میت.

هفت روزی بگذشت و روزی شیخ در خانه ما را کوفت:
هان ای سعید من جهت خرید عروسی میروم، دوربین به من قرض میدهی؟
من: غضبناک شده یاد حرف شیخ افتادم و گفتم مگر خود دوربین نداری؟ گفت داشتم لیک فروخته ام. ما که به سنت سنوات ماضیه که هیچ از حرفهای شیخ اردا راجدی نگرفته و گوشواره گوش نکرده بودیم این نیز در بکردیم و با وجود نیاز شخصی دوربین به قرض شیخ دادیم.

یک ماه بگذشت. شبی من و پویا دلمشغول نواختن و سرودن آهنگی از ترانه های وی بودیم و نیاز مبرمی به کیبورد پیدا شد. پس یاد شیخ افتادیم که در مطربی دستی داشت. پس به او تیلیفون کرده و خواسته مطرح نمودم که کاش نمیکردم.
شیخ اردا فرمودند: درست است که من آلتی موسیقیائی در منزل دارم به نام کیبورد، همچنین درست است که چهار سالی است خاک میخورد و استفاده اش به بشری نرسیده، لیک چون پس از شستشوی البسه، خانم لباسهای خیس را روی آن پهن میکند نمیتوانم آنرا به شما قرض دهم.
گفتمش خوب لااقل اجاره بده و با پول اجاره طناب رختی مهیا کن.
فرمود ای همراه! من جان به عزرائیل نمیدهم کیبورد به تو و پویا بدهم؟ نکته ایجا بود که از این درخواست من شاکی هم بود و ظاهرا آنرا توهینی به خود و کیبوردش تلقی میکرد.

پس ما آنشب گوشی بگذاشتیم، و با پویا نوشیدیم و با دهن خواندیم و با رایانه میکس کردیم و از خود پرسیدیم پس همانا معرفت رفیق این است؟ ما دل به چه ها و کی ها خوش میداریم. پس باز نوشیدیم.
پس فردا که از خواب غفلت برخویستیم به ناگه معنی کار شیخ بر ما معلوم گشت پس بسیار بر گنه خویش گریستیم که شیخ از قائده ادب از که آموختی قصد آموزش یاران داشت و ما درس نگرفته بودیم.
! افسوس